صفحه اصلی » نهج البلاغه » حکمت دوم
فراز
متن عربی
متن فارسی
1
اَزْرى بِنَفْسِهِ مَنِ اسْتَشْعَرَ الطَّمَعَ، وَ رَضِىَ بِالذُّلِّ مَنْ كَشَفَ عَنْ ضُرِّهِ، وَ هانَتْ عَلَيْهِ نَفْسُهُ مَنْ اَمَّرَ عَلَيْها لِسانَهُ.
آن که طمع را شعار خود نمود نفسش را خوار ساخت، و کسی که سختی خود را فاش کرد راضی به پستی شد، و آدمی که زبانش را بر خود امارت داد بی مقدار گشت.
