صفحه اصلی » نهج البلاغه » حکمت دوم
فراز
متن عربی
متن فارسی
1
أ َزْرَى بِنَفْسِهِ مَنِ اسْتَشْعَرَ الطَّمَعَ. وَ رَضِیَ بِالذُّلِّ مَنْ کَشَفَ عَنْ ضُرِّهِ. وَ هَانَتْ عَلَیْهِ نَفْسُهُ مَنْ أَمَّرَ عَلَیْهَا لِسَانَهُ.
رذایل اخلاقی:
هر کس طمع پیشه کند خود را حقیر کرده . کسى که ناراحتى هایش را (نزد این و آن بدون هیچ فایده اى) فاش کند به ذلت خویش راضى شده. و آن کس که زبانش را بر خود امیر کند شخصیتش حقیر خواهد شد.
