حکمت صد و نود و نهم

فراز

متن عربی

متن فارسی

حکمت صد و نود و نهم

امام (علیه السلام) در بیان صفت توده هاى بى بند وبارى که گاه دست به دست هم مى دهند و مفاسدى در جامعه ایجاد مى کنند فرمود:

   فراز

متن عربی

متن فارسی

1

هُمُ الَّذِینَ إِذَا اجْتَمَعُوا غَلَبُوا، وَ إِذَا تَفَرَّقُوا لَمْ یُعْرَفُوا، وَ قیل: بَلْ قال (علیه السلام):هُمُ الَّذِینَ إِذَا اجْتَمَعُوا ضَرُّوا، وَ إِذَا تَفَرَّقُوا نَفَعُوا، فقیِل: قد عرَفنا مَضَّرة اجتماعِهم، فَما مَنفعَةُ افتِراقهم؟ فقال: یَرْجِعُ أَصْحَابُ الْمِهَنِ إِلَى مِهْنَتِهِمْ، فَیَنْتَفِعُ النَّاسُ بِهِمْ، کَرُجُوعِ الْبَنَّاءِ إِلَى بِنَائِهِ، وَ النَّسَّاجِ إِلَى مَنْسَجِهِ، وَ الْخَبَّازِ إِلَى مَخْبَزِهِ.

راه آورد اوباشان:

آن ها کسانى هستند که هر وقت هماهنگ شوند غالب مى گردند و هنگامى که پراکنده شوند شناخته نخواهند شد. در تعبیر دیگرى گفته شده که امام (علیه السلام) فرمود: آن ها کسانى هستند که هرگاه متحد شوند زیان مى رسانند و هر زمان متفرق گردند سود به بار مى آورند. کسى سؤال کرد: زیان آن ها را به هنگام متحد شدن دانستیم، منفعت آن ها به هنگام پراکنده شدن چیست؟ امام (علیه السلام) فرمود: پیشه وران واهل کسب (از آن ها) به کارهاى خود بازمى گردند و مردم از کار آن ها بهره مند مى شوند؛ بنّا به سراغ بنّایى مى رود و بافنده مشغول بافندگى مى شود و نانوا به پخت نان مى پردازد.

ما از کوکی ها برای بهبود کارکردن شما با سایت استفاده می کنیم. با استفاده از این سایت شما استفاده ما از کوکی ها را پذیرفته اید.
برای دیدن محصولات که دنبال آن هستید تایپ کنید.