برنامه نماز را به خوبى مراقبت کنید و در محافظت از آن بکوشید. بسیار نماز بخوانید و به وسیله آن به خدا تقرّب جویید، زیرا «نماز به عنوان فریضه واجب (در اوقات مختلف شب و روز) بر مؤمنان مقرر شده است». آیا پاسخ دوزخیان را در برابر این سؤال که «چه چیز شما را به دوزخ کشانید؟»نمى شنوید که مى گویند: «ما از نمازگزاران نبودیم»؟ (آرى) نماز گناهان را فرو مى ریزد، همچون فروریختن برگ از درختان (در فصل پاییز) و طناب هاى معاصى را از گردن ها مى گشاید. پیامبر اکرم (صلی الله علیه و آله) نماز را به چشمه آب گرمى تشبیه فرمود که بر در خانه انسان باشد و او هر شبانه روز پنج مرتبه خود را در آن شستشو دهد که بى شکّ چرک و آلودگى در بدنش باقى نخواهد ماند (نمازهاى پنج گانه نیز روح وقلب انسان را شستشو مى دهند و آثارى از گناه در آن باقى نمى گذارند). آن گروه از مؤمنان که زینت متاع دنیا و فرزندان و اموالى که مایه چشم روشنى است، آن ها را به خود مشغول نداشته است، حق نماز را خوب شناخته اند. خداوند سبحان درباره آن ها مى فرماید: «آن ها مردانى هستند که تجارت و بیع آنان را از یاد خدا و برپا داشتن نماز و پرداختن زکات بازنمى دارد» و رسول خدا بعد از بشارت به بهشت، خویش را براى نماز به تعب و مشقّت مى انداخت، زیرا خداوند به او فرموده بود: «خانواده خویش را به نماز دعوت کن ودر برابر آن شکیبا باش» (زیرا نماز کلید ورود به بهشت است)، آن حضرت پى درپى اهل بیت خود را به نماز دعوت مى کرد و خود را به آن وادار مى فرمود (و در انجام آن اصرار وشکیبایى داشت).

سپس زکات، همراه نماز، وسیله تقرّب مسلمانان به خدا قرار داده شده است،
کسى که زکات را با طیب خاطر عطا کند،
کفّاره (گناهان) او قرار داده خواهد شد و مانع و حاجبى (از آتش دوزخ).
بنابراین نباید هیچ کس درباره آنچه (در راه خدا) پرداخته دل مشغولى داشته باشد و براى اداى آنچه داده است تأسف بخورد،
زیرا آن کس که بدون طیب خاطربه امید دریافت چیزى که برتر از آن است آن را بپردازد، در مورد سنّت پیامبر، جاهل بوده،
از گرفتن پاداش مغبون شده و در عمل گمراه است و پشیمانى او طولانى خواهد بود.

سپس (خداوند) اداى امانت (را بر عهده همگان گذاشته است)، آن کس که اهل آن نیست ناامید و ناکام خواهد شد.
این امانت بر آسمان هاى برافراشته و زمین هاى گسترده و کوه هاى مرتفع که از آن ها طولانى تر و عریض تر
و برتر و بزرگ تر پیدا نمى شود، عرضه شد (ولى آن ها قدرت تحمّل آن را نداشتند و آن را نپذیرفتند) و اگر بنا بود چیزى به سبب (غرور قدرت به دلیل) طول و عرض و قوتى که دارد از پذیرش امانت امتناع ورزد به یقین آسمان و زمین و کوه ها امتناع مى کردند؛ ولى آن ها (نه به دلیل غرور، بلکه) از عقوبت الهى (به سبب عدم اداى حق آن) وحشت داشتند
و آنچه را که موجودى ناتوان تر از آن ها ـ یعنى انسان ـ از آن بى خبر بود، درک کردند (آرى) انسان، ستمگر و نادان بود.

به یقین آنچه بندگان در شب و روز انجام مى دهند بر خداوند منزّه و متعال پوشیده نیست، به طور دقیق از اعمال آن ها آگاه است و با علم بى پایانش به آن ها احاطه دارد، اعضاى شما گواهان او، اندام شما سپاهیان او، و ضمیر و وجدانتان جاسوسان وى هستند، و خلوتگاه هاى شما در برابر او آشکار و عیان است!