صفحه اصلی » نهج البلاغه » حکمت صد و نود و هشتم
فراز
متن عربی
متن فارسی
1
هُمُ الَّذينَ اِذَا اجْتَمَعُوا غَلَبُوا، وَ اِذا تَفَرَّقُوا لَمْ يُعْرَفُوا.
اینان کسانی هستند که چون گرد آیند پیروز شوند، و چون پراکنده گردند شناخته نشوند.
2
وَ قيلَ: بَلْ قالَ عَلَيْهِ السَّلامُ: – هُمُ الَّذينَ اِذَا اجْتَمَعُوا ضَرُّوا، وَ اِذا تَفَرَّقُوا نَفَعُوا.
گفته شده: امام فرمود: اینان کسانی هستند که چون گرد آیند زیان رسانند، و چون متفرق شوند منفعت دهند.
3
فَقيلَ: قَدْ عَرَفْنا مَضَرَّةَ اجْتِماعِهِمْ، فَما مَنْفَعَةُ افْتِراقِهِمْ؟ فَقالَ: – يَرْجِعُ اَصْحابُ الْمِهَنِ اِلى مِهْنَتِهِمْ فَيَنْتَفِعُ النّاسُ بِهِمْ، كَرُجُوع ِ الْبَنّاءِ اِلى بِنائِهِ، وَالنَّسّاج ِ اِلى مَنْسَجِهِ، وَالْخَبّازِ اِلى مَخْبَزِهِ.
گفتند: زیان گرد آمدنشان را فهمیدیم، سود پراکندگی آنان چیست؟ فرمود: اهل کار به کار خود باز می گردند و مردم از آنان بهره مند می شوند، مانند بازگشت بنّا به ساختمان، و بافنده به محلّ بافت، و نانوا بـه نـانـوایــی
