اصحاب و یاران رازدار محمّد (صلی الله علیه و آله) به خوبى مى دانند که من هرگز به معارضه با (احکام و دستورات) خدا و پیامبرش برنخاستم (بلکه پیوسته چشم به امر و گوش به فرمان بودم) من در صحنه هاى نبردى که شجاعان فرار مى کردند و گام هایشان به عقب برمى گشت
با جان خود او را یارى کردم. این شجاعتى است که خداوند مرا با آن اکرام فرمود.

رسول خدا (صلی الله علیه و آله) در حالى که سرش بر سینه ام قرار داشت، قبض روح شد، نفس او در دستم روان گشت. سپس آن را به چهره کشیدم. من عهده دار غسل او بودم، در حالى که فرشتگان مرا یارى مى کردند. (گویى) در و دیوار و صحن خانه، به ضجّه درآمده بودند. گروهى (از فرشتگان) به زمین مى آمدند و گروهى به آسمان مى رفتند و گوش من از صداى آنان که آهسته بر آن حضرت نماز مى خواندند، خالى نمى شد! تا زمانى که او را در قبر به خاک سپردیم. چه کسى به (خلافت) آن حضرت در حیات و مرگش از من سزاوارتر است؟ بنابراین با بینش خود حرکت کنید و صدق نیّت خود را در جهاد با دشمن اثبات سازید؛ زیرا به خدایى که معبودى جز او نیست قسم یاد مى کنم که من در جادّه حق قرار دارم و آن ها (مخالفان من) در لغزشگاه باطل اند،
من سخنانم را آشکارا مى گویم و همگى مى شنوید (و با همه شما اتمام حجّت مى کنم) و براى خود و شما از درگاه خدا درخواست غفران و آمرزش دارم.