صفحه اصلی » نهج البلاغه » حکمت صد و نود و چهارم
فراز
متن عربی
متن فارسی
1
مَتَى أَشْفِي غَيْظِي إِذَا غَضِبْتُ أَ حِينَ أَعْجِزُ عَنِ الِانْتِقَامِ فَيُقَالُ لِي لَوْ صَبَرْتَ أَمْ حِينَ أَقْدِرُ عَلَيْهِ فَيُقَالُ لِي لَوْ عَفَوْتَ.
هنگامي كه غضبناك شوم خشمم را كي فرو نشانم؟ موقعي كه از انتقام ناتوان گشتم، كه در آن موقع گفته مي شود كه اگر صبر مي كردي بهتر بود؟ يا موقعي كه توانايي انتقام گرفتن را داشته باشم، كه در آن موقع گفته مي شود: اگر مي بخشيدي چه مي شد؟
