صفحه اصلی » نهج البلاغه » حکمت صد و نود و سوم
فراز
متن عربی
متن فارسی
إِنَّ لِلْقُلُوبِ شَهْوَةً وَ إِقْبَالاً وَ إِدْبَاراً، فَأْتُوهَا مِنْ قِبَلِ شَهْوَتِهَا وَ إِقْبَالِهَا،فَإِنَّ الْقَلْبَ إِذَا أُکْرِهَ عَمِیَ.
براى دل ها (ى آدمیان) علاقه واقبال و(گاه) تنفر و ادبار است. هنگامى که مى خواهید کارى انجام دهید از سوى علاقه و اشتیاق وارد شوید، زیرا اگر قلب را مجبور به کارى کنند نابینا مى شود.
