صفحه اصلی » نهج البلاغه » حکمت صد و نود و سوم
فراز
متن عربی
متن فارسی
1
إِنَّ لِلْقُلُوبِ شَهْوَةً وَ إِقْبَالًا وَ إِدْبَاراً فَأْتُوهَا مِنْ قِبَلِ شَهْوَتِهَا وَ إِقْبَالِهَا فَإِنَّ الْقَلْبَ إِذَا أُكْرِهَ عَمِيَ .
دلها را هوايى است و روى آوردنى و پشت كردنى، پس دلها را آنگاه به كار گيريد كه خواهان است و روى در كار، چه دل اگر به ناخواه به كارى وادار شود، كور گردد.
