صفحه اصلی » نهج البلاغه » حکمت صد و نود و سوم
فراز
متن عربی
متن فارسی
1
إِنَّ لِلْقُلُوبِ شَهْوَةً وَ إِقْبَالًا وَ إِدْبَاراً فَأْتُوهَا مِنْ قِبَلِ شَهْوَتِهَا وَ إِقْبَالِهَا فَإِنَّ الْقَلْبَ إِذَا أُكْرِهَ عَمِيَ.
براي دل هاي فرزندان آدم، تمايل و روي آوردني است و روي گرداندني. پس دل ها را به هنگام تمايل و روي آوردن آنها به كار گيريد، زيرا وقتي كه دل به اكراه وادار به كاري شد، نابينا مي شود .