صفحه اصلی » نهج البلاغه » نهج البلاغه ترجمه استاد فیض الاسلام » حکمت صد و نود و دوم
فراز
متن عربی
متن فارسی
إِنَّ مَعَ كُلِّ إِنْسَانٍ مَلَكَيْنِ يَحْفَظَانِهِ فَإِذَا جَاءَ الْقَدَرُ خَلَّيَا بَيْنَهُ وَ بَيْنَهُ
با هر كسى دو فرشته است كه او را نگاه مى دارند پس هر گاه قدر آيد (تباه شدن او مقدّر باشد) آن دو فرشته بين او و قدر را تهى مى نمايند،
وَ إِنَّ الْأَجَلَ جُنَّةٌ حَصِينَةٌ.
و مدّت زندگى (براى نابودى) سپر استوارى است (پس تا عمر بسر نيايد شخص نمى ميرد).
