جز اين نيست كه آدمي در اين دنيا نشانه ايست كه تيرهاي مرگ به سوي او رهسپارند و مانند غنيمتي است كه مصيبتها براي به غارت بردن آن پيشدستي كنند و با هر جرعه اي از نوشيدني هاي آن، گلو گرفتني است مخصوص و با هر لقمه اي از آن، در گلو ماندني. در اين دنيا هيچ بنده اي نعمتي را به دست نمي آورد مگر اين كه از نعمتي ديگر جدا شود، و به روزي از عمر خود روي نمي آورد مگر اين كه با نزديكي به اجل، روزي ديگر را از دست دهد

پس ما خود ياوران مرگيم و جان هاي ما نشانه مرگ. پس از كجا اميد بقا و پايداري داشته باشيم در حالي كه اين شب و روز، هيچ بنايي را بلند نكردند مگر براي ويران ساختن آن و پراكندن آنچه فراهم ساختند .