وَا عَجَبَاهْ أَ تَكُونُ الْخِلَافَةُ بِالصَّحَابَةِ وَ لَا تَكُونَ بِالصَّحَابَةِ و الْقَرَابَة . (و روي له شعر في هذا المعنى :
فإن كنت بالشورى ملكت أمورهم * فكيف بهذا و المشيرون غيب
و إن كنت بالقربى حججت خصيمهم * فغيرك أولى بالنبي و أقرب)
شگفتا! خلافت از راه همصحبتى به دست آيد. (و شعرى از او در اين باره روايت شده است: اگر با شورا كار آنان را به دست گرفتى چه شورايى بود كه راى دهندگان در آنجا نبودند. و اگر از راه خويشاوندى بر مدعيان حجت آوردى، ديگران از تو به پيامبر نزديكتر و سزاوارتر بودند.)
