در ضمن گفتارش مطلبی‌ عنوان کرد کهاشعث بر آن حضرت اعتراض نموده، گفت: یا امیرالمؤمنین این مطلب به زیان توست نه به سودت. (می‌ گویم:مقصود امام این است که اشعث یک بار در کفر و باردیگر در اسلام به اسارت رفت. و این که فرمود: «عشیره خود را به دم شمشیر سپرد» منظورش برنامه ای‌ است که اشعث در یمامه با خالد بن ولید داشته، اشعث قوم خود را فریب داد تا خالد بر آنان هجوم کرد. از آن پس قوم اشعث او را «عُرفُ النار» نامیدند، و این سخن در نزد عرب اصطلاحی‌ است برای‌ آدم دغلباز.)

امام نگاهش را به او دوخت و فرمود: تو را به سود و زیان من چه کسی‌ خبر داد؟ لعنت خدا و لعنت کنندگان بر تو باد، ای‌ بافنده پسر بافنده، منافق کافرزاده! به خدا سوگند یک بار در زمان کفر اسیر شدی‌ و بار دیگر در اسلام، و در هر مرتبه نه ثروتت تو را سودی‌ داد و نه تبارت به دادت رسید.

مردی‌ که عشیره خود را به دم شمشیر بسپارد، و مرگ را به سوی‌ آنان آنان کشاند حق اوست که
نزدیکانش با او دشمنی‌ ورزند، و بیگانگان از او ایمن نباشند.