خدا را براى آنچه فرمان داده و کارى که مقدّر فرموده و نیز براى این که من گرفتار شما شده ام مى ستایم، اى گروهى که هر گاه فرمان دادم اطاعت نکردید و هر زمان دعوتتان کردم اجابت ننمودید؛ هر وقت به شما مهلت داده شود (که آماده پیکار با دشمن شوید) در بیهودگى فرو مى روید (و فرصت ها را از دست مى دهید) و اگر با شما بجنگند ضعف و ناتوانى نشان مى دهید؛ هرگاه مردم، اطرافِ پیشوایى گرد آیند طعنه مى زنید و اگر شما را براى حل مشکلى بیاورند عقب نشینى مى کنید. دشمنتان بى پدر باد! منتظر چه نشسته اید؟! در مقابل یارى خویش و جهاد براى به دست آوردن حق خود، جز مرگ یا ذلت (نصیب شما خواهد شد)؟ به خدا سوگند! اگر مرگ من فرارسد ـ که قطعآ فرا خواهد رسید ـ میان من و شما جدایى خواهد افکند؛ در حالى که من از همنشینى با شما ناراحت بودم و وجودتان براى من قدرت آفرین نبود (حال آن که من براى شما همه چیز بودم).

شما مردم عجیبى هستید! آیا دینى ندارید که شما را گرد آورد
و یا غیرتى که براى مبارزه با دشمن تحریک کند؟! آیا شگفت آور نیست که معاویه، جفاکاران اوباش را دعوت مى کند و آن ها بدون انتظارِ بخشش و کمکى، متابعتش مى کنند؛ ولى من شما را که بازماندگان اسلام و بقایاى انسان هاى ارزشمند هستید دعوت مى کنم و کمک ها و عطایایى به شما مى بخشم با این حال، از گرد من پراکنده مى شوید و راه مخالفت را پیش مى گیرید. نه اوامر من که سبب خشنودى است شما را راضى مى کند و نه آنچه باعث خشم من است بر ترک آن اتفاق مى کنید. در چنین شرایطى محبوب ترین چیزى که دوست دارم با آن ملاقات کنم مرگ است!
من کتاب خدا را به شما تعلیم دادم (و تفسیر و تأویل آن را به شما آموختم) درهاى استدلال را به روى شما گشودم
و آنچه (از نیکى ها) نمى شناختید به شما معرفى کردم و آنچه (بر اثر نادانى و جهل) از دهان فرو مى ریختید براى شما گوارا ساختم. (آرى! همه گفتنى ها را گفتم اما حیف که) نابینا نمى بیند و کسى که در خواب فرو رفته بیدار و هوشیار نیست، اما چه نزدیک اند به جهل و بى خبرى از خدا (و تعلیمات الهى) آن گروه که رهبرشان معاویه
و مربى آن ها پسر نابغه (عمروعاص) باشد.