چشم ها هرگز او را آشکارا نمى بینند؛ ولى قلب ها با حقایق ایمان، او را درک مى کنند؛ او به همه چیز نزدیک است؛ اما نه آن گونه که به آن ها چسبیده باشد، و از همه چیز دور است؛ اما نه آن گونه که از آن ها بیگانه گردد. او سخن مى گوید؛ بى آن که نیاز به تفکّر داشته باشد، و اراده مى کند؛ بى آن که محتاج تصمیم گرفتن باشد. او خالق و سازنده است؛ اما نه با (دست و) اعضاى پیکر، او لطیف است؛ اما نه به این معنا که پنهان باشد، و بزرگ و قدرتمند است؛ ولى نه به این معنا که جفاکار باشد. بیناست، نه با عضو بینایى یعنى چشم، و مهربان است نه به معناى نازک دل بودن. صورت ها در برابر عظمتش خاضع و قلب ها از هیبتش لرزان اند.