خداى را حمد مى کنم بر امرى که گذشت، و از کارى که مقدّر نمود، و بر مبتلا شدنم به شما اى مردمى که چون فرمان دهم، اطاعت نکنید و هرگاه دعوت نمایم، به اجابتم برنخیزید، اگر مهلتتان دهند، در سخن باطل فرو مى روید و اگر با شما بجنگند، ناتوانى نشان مى دهید، اگر مردم دور امام برحقّى را بگیرند، به آنان طعنه مى زنید و اگر ناچار به کار دشوارى شوید، عقبگرد مى کنید.

دشمنتان بى پدر باد، براى پیروزى خود و جهاد بر حقّتان انتظار چه چیزى را مى برید؟ مرگ یا ذلّت؟! به خدا قسم اگر مرگم برسد ـ
که مى رسد ـ بین من و شما جدایى مى اندازد، در حالى که از همنشینى با شما نفرت دارم و با شما بودن به صورتى است که گویى تنهایم.

شگفتا از شما! آیا دینى نیست که بر محور خود شما را جمع کند؟ و حمیّتى نیست که شما را آماده کار نماید؟ آیا عجیب نیست که
معاویه ستمگران فرومایه را دعوت مى کند و آنان بدون دریافت کمک و حقوق از او اطاعت مى نمایند، و من شما را ـ که بازمانده اسلام و باقیمانده مسلمانان هستید ـ به گرفتن کمک و قسمتى از حقوق بیت المال دعوت مى نمایم؛ ولى از دورم پراکنده مى شوید و با من مخالفت مى ورزید.

دستورى موردپسند از من به شما نمى رسد که همگى بپسندید و دستورى ناپسند نمى رسد که همگى بر ناپسندى آن اجتماع کنید. قطعاً محبوبترین چیزى که دوست دارم با آن روبرو شوم، مرگ است. کتاب خدا را به شما آموختم، راه دلیل و برهان را به رویتان گشودم، آنچه را نمى شناختید، به شما شناساندم، آنچه را از دهان بیرون مى انداختید، به مذاقتان گوارا کردم، اى کاش کور مى دید، و خفته بیدار مى شد! چه نزدیک اند به بى معرفتى نسبت به حضرت حق، ملّتى که رهبرشان معاویه و آموزگارشان پسر زن زانیه (عمروعاص) است!