اى مردمى که (غافلید، امّا) از شما غفلت نمى شود (و تمام کردارتان را مأموران الهى ثبت مى کنند)
و اى کسانى که (فرمان خدا را) ترک مى کنید، امّا شما را ترک نمى کنند؛ چه شده است که مى بینم از خدا روى برتافته اید
و به غیر او روى آورده اید؟ گویا شما گلّه شتران یا گوسفندانى هستید که چوپان، آن ها را به چراگاه «وباخیز» و چشمه اى بیمارى زا مى برد (یا) همچون حیوان پروارى هستید که مى خواهند (آن را فربه کنند تا) کارد بر گلویش نهند ولى خودش نمى داند، چه برنامه اى براى او در نظر گرفته شده است. و چنان است که هر گاه به وى نیکى شود (و مقدارى علف نزد او بریزند) یک روز خود را یک عمر مى پندارد و سرنوشت خود را در سیرى و شکم پرورى مى بیند. به خدا سوگند! اگر بخواهم مى توانم هر یک از شما را از پایان و آغاز کارش و از تمام شئون زندگانى اش آگاه سازم؛ ولى از آن مى ترسم که این کار، سبب کافر شدن شما به رسول خدا (صلی الله علیه و آله) شود (و درباره من غلوّ کنید و آن حضرت را به فراموشى بسپارید).

آگاه باشید! من این اسرار را به خاصّانى که از عدم انحراف و غلوّ آن ها در حق خود مطمئنم خواهم سپرد.
به خدایى که محمّد (صلی الله علیه و آله) را به حق برانگیخت و او را از میان مردم برگزید، سوگند یاد مى کنم که سخنى جز راست نمى گویم و پیامبر (صلی الله علیه و آله) همه این ها را به من تعلیم داد و از هلاکت آن کس که هلاک مى شود و نجات آن کس که نجات مى یابد و پایان این امر (خلافت) مرا آگاه ساخت. هیچ حادثه اى بر من نمى گذرد، مگر این که او آن را در گوشم خوانده و علم آن را در اختیارم گذاشته است

اى مردم، به خدا سوگند! من شما را به هیچ طاعتى ترغیب نمى کنم، مگر این که خودم پیش از شما به آن عمل مى کنم و شما را از هیچ معصیتى بازنمى دارم، جز این که خودم پیش از شما از آن دورى مى جویم.