ستایش، مخصوص خداوندى است که هیچ آسمانى، آسمان دیگر را از دید علم او نمى پوشاند و نه هیچ زمینى زمین دیگر را.

گوینده اى به من گفت: اى فرزند ابوطالب! تو درباره این امرـ یعنى خلافت ـ حریصى! در پاسخش گفتم: به خدا سوگند! شما با این که دورترید، حریص ترید (چرا که خلافت، شایسته اهل بیت پیامبر (علیهم السلام) است که به این کانون هدایت نزدیک ترند)
و من شایسته تر و نزدیک ترم. من فقط حق خویش را مطالبه کردم، ولى شما میان من و آن حائل مى شوید و دست ردّ بر سینه ام مى گذارید. هنگامى که در آن جمع حاضر با این دلیل کوبنده به او پاسخ گفتم، مبهوت و سرگردان ماند و نمى دانست در پاسخم چه بگوید!

بارخدایا! من در برابر قریش و کسانى که آنان را یارى مى دهند از تو استعانت مى جویم (و شکایت پیش تو مى آورم) آن ها پیوند خویشاوندى مرا قطع کردند و مقام و منزلت عظیم مرا کوچک شمردند و براى مبارزه با من در غصب چیزى که حق من بود، همدست شدند (و به این هم اکتفا نکردند) سپس گفتند: بعضى از حقوق را باید گرفت و پاره اى را باید رها کرد (و این از حقوقى است که باید رها سازى).

آن ها (طلحه و زبیر و همدستانشان) به سوى بصره حرکت کردند؛ در حالى که همسر رسول خدا (صلی الله علیه و آله) را همچون کنیزى که به بازارِ برده فروشان مى برند، ه دنبال خود کشاندند. آن ها همسران خود را در خانه هایشان پشت پرده نگه داشتند (تا از نظر نامحرمان دور باشند) ولى پرده نشین حرم رسول خدا (صلی الله علیه و آله) را در برابر دیدگان خود و دیگران ظاهر ساختند؛
در میان لشکرى که همه آن ها به من قول اطاعت داده بودند و با رضایت کامل و بدون اکراه با من بیعت کرده بودند!
آن ها به فرماندار من در بصره و همچنین خزانه داران بیت المال مسلمین و به مردم دیگرى از اهل آن شهر حمله کردند؛
گروهى از آنان را با شکنجه و گروهى را با حیله کشتند. به خدا سوگند! اگر آن ها فقط به یک نفر دست مى یافتند و او را عمدآ و بدون گناه مى کشتند، قتل همه آن لشکر براى من حلال بود؛ چرا که آن ها حضور داشتند و مخالفت نکردند و از او نه با زبان دفاع کردند
و نه با دست (و به این ترتیب، همدست مفسدان فى الارض شدند) چه رسد به این که آنان گروه بسیارى از مسلمانان را به تعداد همراهانشان که با آن ها وارد بصره شدند به قتل رساندند!