حمد و ستايش خداوندي راست که هيچ آسماني، آسمان ديگري را از او نمي پوشاند و نه هيچ زميني، زمين ديگري را.

در آن روز گوينده اي گفت: اي فرزند ابيطالب، تو به اين امر (خلافت) حريص و مشتاقي. من به او پاسخ دادم:
شما قطعا حريص تر و دورتر از اين مقام الهي هستيد و من مخصوص تر و نزديک ترم.

جز اين نيست که من حقي را مطالبه کردم که از آن من است و شما ميان من و حقم مانع شده ايد و روي مرا از آن باز مي گردانيد. هنگامي که آن (نادان نابخرد) را در جمع حضار با دليل کوبنده به جاي خود نشاندم، باز ماند، (و بيدار شد) گويي مبهوت شد و توانايي پاسخ دادن به مرا نداشت.

خداوندا، از تو مسالت دارم مرا بر قريش و کسي که آنان را ياري کند پيروز فرما:زيرا آنان حق خويشاوندي مرا بريدند و براي ستيزه گري با من درباره امري که حق من بود، دست اتحاد به هم دادند، سپس گفتند، خاصيت حق اين است که مي تواني آن را بگيري و مي تواني آن را رها کني.

اصحاب جمل از موقعيت قانوني خود تعدي نمودند و بيرون آمدند و حرم پيامبر اکرم (صلي الله عليه و آله )را مانند کنيزي که براي خريد مي کشانند، به سوي بصره کشاندند! آن دو شيخ (طلحه و زبير) زنان خود را در خانه هاي خويش محفوظ داشتند و حرم رسول خدا (صلي الله عليه و آله )را که آن حضرت در خانه خويش محفوظ نگاه داشته بود، بر خود و ديگران آشکار کردند.

در جمع لشکري که مردي از آن نبود مگر اينکه الزام به اطاعت از من داده و با کمال اختيار و بدون اکراه با من بيعت کرده بود. آنان در بصره به حاکمي که از طرف من تعيين شده است (عثمان بن حنيف) و به متصديان بيت المال مسلمين و ديگران هجوم بردند، گروهي را با شکنجه و گروه ديگري را با حيله گري کشتند.

سوگند به خدا، اگر از مسلمانان تنها يک فرد را از روي عمد و بدون ارتکاب جرم مي کشتند، کشتن همه آن لشکريان براي من حلال بود، زيرا آنان حاضر بودند و آن جنايت را منکر نشدند و نه با زبان از مقتول مظلوم دفاع کردند و نه با دست. صرف نظر از اينکه آن تبهکاران مسلمانان را به شماره عده اي از لشکريان که به آنان هجوم آوردند، به قتل رساندند.