و اما این که از من خواسته اى شام را به تو واگذارم (و در برابر آن نه بیعت کنى و نه اطاعت، بلکه فعال ما یشاء باشى؛ بدان که) من چیزى را که دیروز از تو منع کردم امروز به تو نخواهم بخشید و اما این که گفته اى جنگ (صفین) همه عرب را جز اندکى در کام خود فرو برده؛ آگاه باش! آن کس که بر حق بوده (و در راه خدا شهید شده) جایگاهش بهشت است و آن کس که در راه باطل کشته شده در آتش است واما این که ادعا کرده اى ما در جنگ ونفرات (از تمام جهات) یکسان هستیم، چنین نیست، زیرا تو در شک (به مبانى اسلام) از من در یقین و ایمان (به آن ها) فراتر نیستى، و اهل شام به دنیا از اهل عراق به آخرت حریص تر نیستند.

اما این که گفته اى ما همه فرزندان عبد مناف هستیم (بنابراین همه در شرافت و استحقاق حکومت و پیشوایى مردم یکسانیم) من هم قبول دارم (که همه از نسل عبد مناف هستیم)
ولى امیّه هرگز همانند هاشم، و حرب همچون عبدالمطلب، و ابوسفیان چون ابوطالب نبودند و نیز هرگز مهاجران، همانند اسیرانِ آزادشده، و فرزندانِ داراى نسب صحیح همانند فرزندان داراى نسب مشکوک نیستند. کسى که طرفدار حق است هرگز چون کسى نیست که طرفدار باطل است و انسان باایمان همچون فرد مفسد نیست؛ چه بد هستند نسلى که از نسل پیشین خود که در آتش دوزخ سرنگون شده اند پیروى مى کنند (و به آن ها افتخار مى نمایند). (علاوه بر این ها) فضل و برترى نبوّت در دست ماست که با آن، عزیزان (گردن کش وظالم) را ذلیل، و ذلیلان (محروم و پاک باز) را عزیز و بلندمرتبه ساختیم
و هنگامى که خداوند عرب را دسته دسته در دین خود داخل ساخت و این امّت از روى میل و رغبت یا (منافقان از روى) ترس و وحشت در برابر اسلام تسلیم شدند، شما از گروهى بودید که وارد اسلام شدید یا به انگیزه رغبت (و دستیابى به دنیا و نیل به مقام و منصب) و یا از روى ترس (از مجازات، به سبب جنایات سابقتان) این در حالى بود که پیشگامان به دلیل سبقتشان، رستگار شدند و مهاجران نخستین به فضل و برترى خویش نایل آمدند. بنابراین، شیطان را از خود بهره مند مساز و راه او را در وجود خویش باز مگذار، والسلام.