مردم پشت سر من قرار گرفته و مرا به عنوان سفير (ميانجي) ميان تو و خودشان نزد تو فرستاده اند. سوگند به خدا نمي دانم به تو چه بگويم؟ من چيزي (در اين باره) نمي دانم که تو آن را نمي داني. و من تو را به چيزي راهنمايي نمي کنم که آن را نمي شناسي. تو مي داني آنچه را که ما مي دانيم. ما به چيزي جلوتر از تو سبقت نداريم که درباره آن به تو اطلاع بدهيم، و به چيزي به تنهايي اختصاص نداشتيم که آن را به تو ابلاغ نماييم. تو ديدي همانگونه که ما ديديم و شنيدي همچنان که ما شنيديم.

و با پيامبر اکرم (صلي الله عليه و آله )همصحبت بودي، همانگونه که ما بوديم. نه فرزند ابوقحانه (ابوبکر) براي عمل به حق شايسته تر از تو بود و نه پسر خطاب (عمر). و تو به رسول الله (صلي الله عليه و آله )از نظر رگهاي خويشاوندي نزديکتر هستي. و از داماد بودن به رسول خدا تو بهره مند گشته اي، نه آن دو. پس خدا را در نظر بگير. خدا را، درباره جانت. زيرا در اين صورت تو (در اين حادثه که پيش آمده است) نابينايي را به بينايي مبدل نمي سازي و چنان نيست که به وسيله آموزش، جهل تو مرتفع گردد. راه ها واضح است و نشانه هاي دين برپاست.

بدان، برترين بندگان خدا در نزد خداوند سبحان، امامي است عادل، که هدايت شده و مردم به وسيله او هدايت شوند. سنت معلوم را بر پا بدارد و بدعت مجهول را بميراند. و قطعي است که سنتها روشن و روشنگرند، و براي آن ها نشانه ها است. و بدعتها آشکارند و براي آن ها (نيز) نشانه هايي است. و بدترين مردم در نزد خدا امامي است ستمکار که گمراه است، و مردم به وسيله او گمراه مي شوند. که سنت گرفته شده از منبعش را بکشد، و زنده کند بدعت کنار گذاشته شده را.

و من از رسول خدا (صلي الله عليه و آله )شنيدم که مي فرمود: روز قيامت پيشواي ستمکار آورده مي شود، در حالي که نه يار و ياوري دارد و نه کسي که از طرف او پوزش بطلبد. اين ستمکار در آتش دوزخ انداخته مي شود. او در آن جا مانند آسياب دور خود مي گردد، سپس او را به ته دوزخ مي بندند. و من تو را به خدا سوگند مي دهم که کوشش کن پيشواي مقتول اين امت نباشي. در گذشته گفته مي شد در اين امت زمامداري کشته مي شود و در کشت و کشتار تا روز قيامت گشوده مي گردد. و همين حادثه امور اين امت را بر خودشان مشتبه خواهد ساخت و فتنه ها و آشوب ها در ميان آنان گسترده خواهد شد.

امت در ميان تشويشها و گرفتاريها به اضطراب افتاده و در هم خواهند آميخت. هرگز مانند چارپاي بي اختيار مباش که مروان بن حکم تو را هر کجا بخواهد براند، در اين موقعيت که ساليان زندگي تو متراکم و عمر تو رو به پايان مي رود. عثمان به او گفت:
(با مردم صحبت کن که به من مدتي مهلت بدهند تا ظلم هايي که بر آنان وارد شده است، برطرف کرده و جبران نمايم. اميرالمومنين (علیه السلام) در پاسخ او فرمود: (آنچه که در مدينه است، براي آن مدتي لازم نيست و آنچه که دور از مدينه است مدت مهلتش وصول امر تو به آن است).