امام علیه السلام ( در پاسخ آن مرد که از طائفه بنی اسد بود چنین) فرمود: اى برادر اسدى! تو مردى مضطرب و دستپاچه اى و بى هنگام و نابجا پرسش مى کنى؛ ولى با این حال، هم احترام خویشاوندى سببى دارى و هم حق پرسش. اکنون که مى خواهى بدانى، بدان: اما این که بعضى این مقام را از ما گرفتند و در انحصار خود درآوردند، در حالى که ما از نظر نسب بالاتر و از جهت رابطه با رسول خدا (صلی الله علیه و آله) پیوندمان محکم تر است، بدین علت بود که عدّه اى بر اثر خودخواهى و انحصارطلبى ناشى از جاذبه هاى خلافت، به دیگران بخل ورزیدند (و با نداشتن شایستگى، حق ما را غصب کردند) و گروهى دیگر (اشاره به خود حضرت و بنى هاشم است) با سخاوت از آن چشم پوشیدند. خدا در میان ما و آن ها داورى خواهد کرد و بازگشت همه به سوى او در قیامت است.

سخن از غارت هایى را که (در گذشته واقع شد و) اطراف آن را فریاد و فغان فراگرفته است رها کن و از غارت امروز سخن بگو (که خلافت اسلامى به وسیله معاویه ودار و دسته منافقان مورد تهدید قرار گرفته است).
(بحث درباره گذشته خلافت را با تمام اشکالاتش رها کن،) اکنون بیا و مشکل مهمّ پسر ابوسفیان را تماشا کن. به راستى، روزگار، مرا خنداند بعد از آن که گریانید! به خدا سوگند! تعجّب هم ندارد. آه! چه حادثه عظیمى که دیگر تعجّبى باقى نگذاشت و کژى و انحراف بسیار به بار آورد! آن ها کوشیدند نور خدا را که از چراغش مى درخشید خاموش سازند و مجراى فَوَران چشمه فیض الهى را مسدود کنند و میان من و خودشان این آب زلال را به بیمارى ها و سموم، آلوده سازند. هرگاه این مشکلات موجود از ما و آن ها برطرف شود، من آن ها را به سوى حق خالص مى برم و اگر مسیر حوادث به گونه دیگرى بود (عاقبت شومى دارند) «بر آن ها حسرت مخور؛ زیرا خداوند از آنچه انجام مى دهند، آگاه است».{1}