اي برادر اسدي، تو مردي مضطرب هستي که گفتارت را نسنجيده رها مي کني. با اين حال براي توست رابطه خويشاوندي و حق پاسخ براي سوال. اکنون که پرسيدي، بدان.

اما اين که حق ما را درباره مقام پيشوايي خودسرانه از ما گرفتند، در حالي که ما، هم از نظر نسب بالاتر از ديگران هستيم و هم از جهت تعلق و ارتباط به آن حضرت، اين استبداد از روي مرغوب و مطلوب بودن حاکميت بود که نفوس جمعي از شدت حرص به آن بخل ورزيدند، و نفوس جمعي ديگر درباره آن، سخاوت و اعراض نمودند. داور مطلق خدا است. و بازگشت همه در قيامت به سوي او است. رها کن آن غوغا و داد و بيداد را که در همه جا طنين انداخت. داستاني غير از داستان گذشتگان را پيش بياور.

اکنون بيا و حادثه چشمگير را درباره فرزند ابوسفيان بنگر. (که اين معاويه چه ادعايي به راه انداخته است!) روزگار مرا پس از آن که به گريه انداخته بود، خندانيد. جاي شگفتي نيست، چه حادثه بزرگي که تعجب را به نهايت مي رساند و کجروي را فراوان مي نمايد. آن قوم درصدد برآمدند نور خداوندي را از چراغش خاموش کنند و آب حيات جوشانش را از منبع آن ببندند! و آنان در در ميان من و خودشان شربتي آلوده را قرار دادند.

اگر از ما و از آنان مشقتهاي فتنه و بلوا مرتفع گردد، آنان را به حق ناب وا مي دارم. و اگر روزگار از آنچه که من مي خواهم مانع گردد (وضع من شبيه به رسول خدا (صلي الله عليه و آله )است) که خداوند درباره او فرمود: نفس خود را از روي حست و تاسف درباره آنان از بين مبر، زيرا خداوند به کردار آنان عالم است.