خدا او (پیامبر اسلام (صلی الله علیه و آله)) را در زمانى فرستاد که مردم از پیامبران پیشین فاصله گرفته بودند (وتعلیمات آن ها به فراموشى سپرده شده بود) ملّت هاى جهان به خواب عمیقى فرو رفته بودند و تاروپود نظام زندگى انسان ها و حقایق مبرم از هم گسسته بود.
او در این هنگام براى مردم کتابى آورد که کتب آسمانى پیشین را تصدیق مى کرد و نورى که باید به آن اقتدا شود (در پرتو آن پیش روند)، این کتاب همان قرآن است. آن را به سخن آرید (تا همه چیز را بازگو کند)؛ هر چند هرگز براى شما (درباره همه چیز) سخن نمى گوید؛ ولى من از جانب آن به شما خبر مى دهم (و اسرار مکتومش را فاش مى سازم). آگاه باشید! در آن علم آینده و اخبار پیشینیان و داروى بیمارى هاى شما و سامان بخش روابط میان شماست.
3
دَوْلَةُ بَنِی أُمَیَّةَ
و منهَا: فَعِنْدَ ذَلِکَ لاَیَبْقَى بَیْتُ مَدَرٍ وَ لا وَبَرٍ إِلَّا وَ أَدْخَلَهُ الظَّلَمَةُ تَرْحَةً، وَ أَوْلَجُوا فِیهِ نِقْمَةً. فَیَوْمَئِذٍ لا یَبْقَى لَهُمْ فِی السَّمَاءِ عَاذِرٌ، وَ لا فِی الْاَرْضِ نَاصِرٌ. أَصْفَیْتُمْ بِالْاَمْرِ غَیْرَ أَهْلِهِ، وَ أَوْرَدْتُمُوهُ غَیْرَ مَوْرِدِهِ.
خبر از فتنه بنى امیه و سرنوشت آن
در آن هنگام خانه اى در شهر و خیمه اى در بیابان باقى نمى ماند، جز این که ستمگران غم و اندوه را در آن فرو مى ریزند و بلا و بدبختى را در آن وارد مى کنند. در آن روز براى آن ها (مردم ستمدیده) نه در آسمان عذرپذیرى وجود دارد ونه در زمین یار و یاورى.
(و به آن ها خطاب مى شود:) شما حکومت را به غیر اهلش سپردید و آن را در غیر محلّش قرار دادید (و این نتیجه کار خود شماست).
و به زودى خداوند از ستمگران انتقام مى گیرد (و کارهایشان را موبه مو کیفر مى دهد) خوردنى به خوردنى و آشامیدنى به آشامیدنى، در برابر هر لقمه لذیذى که خوردند لقمه اى بس ناگوار و زهرآلود خواهند خورد و در مقابل هر جرعه گوارایى، جامى تلخ و مسموم خواهند نوشید. از درون، وحشت و از برون، شمشیر بر آن ها مسلّط خواهد کرد؛ چرا که این گروه مرکب هاى معاصى و شتران بارکش گناهان اند.
سوگند یاد مى کنم! باز هم سوگند یاد مى کنم! که بعد از من بنى امیّه خلافت را همچون اخلاط سر و سینه بیرون مى افکنند، سپس هرگز طعم آن را نخواهند چشید و تا آن زمان که شب و روز در پى هم مى آیند از آن بهره اى نخواهند گرفت.
