خداوند، پيامبر عظيم الشان اسلام را در درون انقطاع وحي و رسولان و در امتداد خواب امتها در تاريکي (جهالتها) فرستاد. در آن هنگام اصول و قوانين حيات سعادتمندانه انسان ها (دين) شکسته بود. آن رسول گرامي با تصديق آنچه (کتاب هاي الهي آورده بود) که پيش رو داشت، و با نوري که از آن پيروي مي شود، براي آن مردم آمد. آن است قرآن، او را به سخن گفتن وادار کنيد و هرگز (با شما) سخن نخواهد گفت.

ولي من براي شما از قرآن خبر مي دهم. آگاه باشيد در اين کتاب الهي است علم هر آنچه که خواهد آمد و حديث هر آنچه که گذشته است و دواي درد شما و نظم آنچه که در ميان شما بايد باشد.

از جمله اين خطبه است: در آن موقع خانه اي در ده و چادري در بيابان نمي ماند، مگر اين که ستمکاران (بني اميه) اندوهي در آن نشانند. و کينه و بدبختي و تيره روزي به آن وارد کنند. در چنان روزگاري براي آنان نه عذر آوردنده اي در آسمان مي ماند و نه ياوري در زمين. شما کسي (يا کساني) را براي امر زمامداري برگزيديد که شايسته آن نبودند. و اين امر مهم را به آن چشمه ساري که از آن او نبود، کشيدند.

زود باشد که خداوند از کسي که ظلم کرده است، انتقام بکشد درباره خوراک و آشاميدني که با ستم به خود اختصاص داده است، به وسيله خوراکي هاي تلخ و شرنگ بار و آشاميدني هاي چون صبر تلخ زهرآگين، و با لباس باطني خوف و وحشت، و با لباس شمشير که از رو است. آل اميه مرکب هايي هستند که بار گناهان مي کشند و شتراني که توشه معاصي حمل مي کنند.

سوگند مي خورم، بار ديگر سوگند مي خورم که بني اميه همانند خلط سينه که بيرون مي اندازند، خلافت را بعد از من بيرون خواهند انداخت. سپس هرگز آن را نخواهند چشيد و طعمش را نخواهند يافت، مادامي که شب و روز پي درپي هم خواهند آمد.