او ستايش خداي راست که توصيفات از وصول به باطن معرفت او ناتوان است و عظمتش، عقول انسان ها را از رسيدن به ذات اقدسش طرد نموده است، تا حدي که راهي براي رسيدن به غايت ملکوت او در نيافته است.

اوست خداوند حق و آشکار، حقيقي تر و آشکارتر از آنچه که چشم ها آن را مي بينند. عقول بشري با تعيين حدود توصيفي به شناخت او نمي رسد تا (آن ذات اقدس با تشبيه به مخلوقات او) مشبه گردد. و اوهام انسان ها با اندازه گيريها، او را نتوانند تبيين کنند تا مجسمش سازند. مخلوقات را آفريد بدون تطابق مثالي و نه بر مبناي مشورت مشاور و کمک يار و ياور. امر خلقت با دستور او تمام گشت و اذعان به اطاعتش نمود. دستگاه خلقت، امر خداوندي را اجابت کرد و از خود دفع نکرد، و گردن نهاد و مقاوتي از خود نشان نداد.

و از لطايف صنعت و شگفتي هاي خلقت او که به ما ارائه فرموده است، دقايقي از حکمت در اين شب پره ها است که روشنايي انبساط دهنده همه اشياء آن ها را منقبض نمايد. و تاريکي منقبض کننده همه زنده ها آن ها را منبسط مي سازد. (جاي شگفتي است) که چشمان شب پره ها ناتوان است از استفاده از نور آفتاب روشنگر که آن ها را در طرق زندگي راهنمايي کند. و با وضوح دلالت خورشيد با آنچه که مي داند و مي خواهد، ارتباط برقرار کند.

و آن ها را به وسيله درخشش نور آفتاب از حرکت و گذشتن در انبوه تابش آن، منع نموده است. و آنها را در نهانگاهشان مخفي مي دارد که از حرکت در روشنايي هاي آفتاب باز مي مانند. شب پره در هنگام روز پلکها را بر روي حدقه هاي چشمش مي اندازد. شب هنگام براي او روشنايي است که به راهنمايي آن براي پيدا کردن روزي هاي خود به حرکت درمي آيد.

چشمان شب پره را تاريکي شب از تلاش در راه آنچه که مي خواهد، باز نمي دارد. و از حرکت در ظلمات شب، به جهت تاريکي آن امتناعي ندارد. بامدادان که خورشيد جهان افروز براي زمين نشينان نقاب از چهره برمي دارد، و روشنايي هاي روزانه آن (حتي) بر لانه هاي سوسمار تابيدن مي گيرد، شب پره مژه ها بر لبه هاي چشم برنهد، و به معاش اندوخته خود در تاريکي هاي شب، روي مي آورد. پس پاکيزه پروردگاري که شب را براي شب پره روز و زمان تحصيل معاش، و روز را براي آن، موقع آرامش و استراحت قرار داد.

پاکيزه پروردگاري که براي شب پره بال هايي از گوشش آفريد که در هنگام احتياج به پرواز درمي آيد.
گويي آن بال ها پاره اي از گوشهاي انسان است که نه پر دارد و نه رگ. ولي تو، جاي رگها را در آن ها آشکار مي بيني. براي شب پره ها دو بال است نه آنچنان رقيق و نازک که شکافته شوند و نه آن قدر سخت تا سنگيني کنند. شب پره ها مي پرند و کودکان آن ها، چسبيده و پناهنده به آن ها مي باشند. اگر مادران بيفتند (فرود آيند) کودکان نيز با آن ها مي افتند. و اگر به پرواز درآيند کودکان نيز با مادران خود همراهند. کودکان از مادران جدا نمي گردند، تا ارکان جسماني آن ها محکم گردد. و بال هاي آن ها توانايي حمل و پراندن آن ها را داشته باشند (و تا آنگاه که) طرق معيشت خود را بشناسند و به مصالح خويشتن پي ببرند. پس پاک و منزه است آفريننده همه کائنات بدون مثالي که پيش از خلقت آن ها با ابداع خداوندي، سابقه اي داشته باشد.