صفحه اصلی » نهج البلاغه » حکمت صد و پنجاه و چهارم
فراز
متن عربی
متن فارسی
1
الرَّاضِي بِفِعْلِ قَوْمٍ كَالدَّاخِلِ فِيهِ مَعَهُمْ وَ عَلَى كُلِّ دَاخِلٍ فِي بَاطِلٍ إِثْمَانِ إِثْمُ الْعَمَلِ بِهِ وَ إِثْمُ الرِّضَى بِهِ.
هر كس كه به كردار قومي خرسند باشد مانند كسي است كه در آن كردار با آنان همراه است و براي هر كس كه در يك باطل وارد شده است دو گناه است: گناه عمل به آن باطل و گناه رضايت به آن .
