صفحه اصلی » نهج البلاغه » حکمت صد و پنجاه و دوم
فراز
متن عربی
متن فارسی
1
مَنْ مَلَكَ اسْتَأْثَرَ
هر كه (بر چيزى) دست يافت خود رأى ميشود (به رأى و انديشه ديگران بى اعتنا گردد)
2
وَ مَنِ اسْتَبَدَّ بِرَأْيِهِ هَلَكَ
و هر كه خود رأيى نمود (در كار مشورت نكرد) تباه گشت،
3
وَ مَنْ شَاوَرَ الرِّجَالَ شَارَكَهَا فِي عُقُولِهَا.
و هر كه با مردان (با تجربه) شور نمايد با خردهاشان شركت مي كند (و هويدا است كه حكم چند عقل در هر كار از حكم يك عقل سودمند و شايسته تر است).
