هريک از آن دو نفر (طلحه و زبير) اميد حيازت خلافت براي خود دارد و آن را به طرف خود مي کشاند، نه به طرف رفيقش. آن دو با هيچ طنابي خود را به خداوند نمي پيوندند و با هيچ وسيله و سببي به سوي او کشيده نمي شوند. هر يک از آن کينه رفيق را در درون خود دارد، و زود باشد که پرده اي که روي اين کينه کشيده شده است، برکنار شود.