خداوند محمّد (صلی الله علیه و آله) را به حق مبعوث کرد تا بندگانش را از پرستش بت ها به عبادت خویش دعوت کند، و از اطاعت شیطان، به اطاعت خود فراخواند (این دعوت الهى) به وسیله قرآنى انجام شد که آن را با بیانى روشن، تبیین و استوار کرده است، تا بندگان، پروردگار خویش را بشناسند، بعد از آن که او را نمى شناختند،
و به (وجود) او اقرار کنند بعد از آن که او را انکار مى کردند و او را ثابت بدانند بعد از آن که او را نفى مى کردند.
خداوند سبحان در کتاب خویش بر بندگان تجلّى کرده و آشکار شده است، بى آن که او را ببینند،
بلکه این تجلى به وسیله آیات قدرتش بوده که به آنان نشان داده و بندگان را از سطوت و غضب خویش بر حذر داشته، و چگونگى نابودى اقوام طغیانگر و درو شدنشان به وسیله عقوبت ها و کیفرها را به آن ها نشان داده است.

(آگاه باشید) به زودى بعد از من زمانى فراخواهد رسید، که چیزى پنهان تر از حق و آشکارتر از باطل و فراوان تر از دروغ بر خدا و پیامبرش نخواهد بود، و نزد مردم آن زمان، کالایى کسادتر از قرآن یافت نشود، هرگاه آن را درست تلاوت (و تفسیر) کنند؛ و نه پررونق تر از قرآن، هرگاه از معناى اصلى اش تحریف گردد (و طبق دلخواه تفسیر شود).
در شهرها چیزى ناشناخته تر از معروف و نیکى، و شناخته تر از منکرات نخواهد بود (تا آن جا که) حاملان قرآن، قرآن را به کنارى مى افکنند و حافظانش آن را به فراموشى مى سپارند؛ آن روز قرآن و پیروانش هر دو از میان مردم رانده و تبعید مى شوند. آن دو همگام و همراه با یکدیگر و در یک جاده حرکت مى کنند ولى کسى پناهشان نمى دهد،
قرآن و اهلش در آن زمان در میان مردم اند، اما در میان آن ها نیستند، با آن ها هستند، ولى با آن ها نیستند، چرا که گمراهى با هدایت موافق نیست هر چند در کنار هم باشند. (در آن روز) مردم بر تفرقه و پراکندگى اتحاد کنند و از اجتماع و وحدت پراکنده شوند گویى آن ها پیشوایان کتاب خدا هستند و قرآن پیشواى آن ها نیست. (آن روز) چیزى از قرآن نزد آن ها نمى ماند جز نامش، و از آن جز خطوط و حروفش را نمى شناسند، و پیش از این (براى برداشتن موانع از سر راه) صالحان و نیکوکاران را به انواع کیفرها مجازات کنند (تا کسى به اعمال ننگین آن ها اعتراض نکند،
آرى،) صدق و راستىِ نیکان را افترا و دروغ بر خدا نامند و براى اعمال نیک، کیفر گناه قرار دهند!

آن ها که پیش از شما بودند تنها به دلیل آرزوهاى طولانى و پنهان بودن (و فراموش کردن) سرآمد زندگى شان، گمراه و هلاک شدند، و این (طول اَمَل و غفلت و بى خبرى از پایان زندگى) همچنان ادامه یافت تا مرگشان فرارسید، همان مرگى که به هنگام فرارسیدنش عذرها پذیرفته نمى گردد، و درهاى توبه بسته مى شود و مصیبت هاى سخت و مجازات ها با آن فرامى رسد.

اى مردم! آن کس که از خداوند نصیحت بپذیرد، موفق مى شود، و آن کس که سخن او را دلیل و راهنماى خویش قرار دهد، به استوارترین راه هدایت مى گردد؛ زیرا کسى که به خدا پناه برد در امان است و دشمن خدا همواره خائف و ترسان است، و آن کس که عظمت خدا را شناخته، سزاوار نیست خود را بزرگ شمرد؛ زیرا بزرگى کسانى که از عظمت خدا آگاه اند در این است که در برابر او متواضع باشند، و سلامت آنان که از قدرت (بى انتهاى) او باخبرند این است که در مقابل او تسلیم باشند. حال که چنین است، از حق فرار نکنید آن گونه که شخص سالم از مبتلا به بیمارى جرب، فرار مى کند، و تندرست از مریض گریزان است. بدانید! شما هرگز راه حق را نخواهید یافت، مگر این که ترک کنندگان آن را بشناسید، و هرگز به پیمان قرآن وفادار نخواهید بود مگر این که شکنندگان آن پیمان را بشناسید، و هرگز به قرآن تمسّک نخواهید جست، مگر این که کسانى را که آن را دور افکنده اند بشناسید. این (آگاهى ها) را از اهلش بیاموزید، چرا که آن ها حیات علم و مرگ جهل اند آن ها هستند که حکمشان شما را از علمشان آگاه مى سازد،
وسکوتشان از منطقشان، وظاهرشان از باطنشان. آن ها نه با دین خدا مخالفت مى کنند و نه در آن اختلاف دارند.
قرآن در میان آن ها شاهدى صادق است و خاموشى سخنگو (و تمام علوم قرآن نزد آن هاست).