صفحه اصلی » نهج البلاغه » حکمت صد و چهل و چهارم
فراز
متن عربی
متن فارسی
1
كَمْ مِنْ صائِم لَيْسَ لَهُ مِنْ صِيامِهِ اِلاَّ الْجُوعُ وَالظَّمَاءُ. وَ كَمْ مِنْ قائِم لَيْسَ لَهُ مِنْ قِيامِهِ اِلاَّ السَّهَرُ وَالْعَناءُ.
بسا روزه داری که از روزه اش جز گرسنگی و تشنگی نصیب نگردد. و بسا نمازگزاری که از ایستادنش به نماز جز بیداری و زحمت سود نگیرد.
2
حَبَّذا نَوْمُ الاَْكْياسِ وَ اِفْطارُهُمْ!
چه نیکوست خواب زیرکان و افطار آنان!