آگاه باشيد، زميني که شما را بر روي خود حمل مي کند و آسماني که بر شما سايه مي اندازد، مطيع پروردگار شما هستند و تلاش مستمر آنها که برکت خود را به شما مي رسانند، نه براي دلسوزي درباره شما است، و نه براي توسل و تقرب به شما، و نه براي اميد خير از شما، بلکه از آسمان و زمين مامور رساندن منفعت براي شما گشته اند و اطاعت امر مي نمايند و آن دو براي برآوردن حد مصالح شما برپا داشته شده اند، و به اين ماموريت تن در داده اند.

خداوند سبحان بندگان خود را در هنگام ارتکاب اعمال زشت مبتلا مي سازد به کاهش ميوه ها، و حبس برکات، و بستن در خزانه هاي خيرات، تا کسي که بخواهد، به طرف خدا برگردد و گنهکار دل از گناه برکند. و کسي که مي خواهد، به ياد خدا بيفتد، و کسي که مي خواهد، به جهت نهي از لغزشها، از آن ها امتناع بورزد.

و خداوند سبحان توبه را سبب فراواني روزي و رحمت بر مخلوقات خود قرار داده فرموده است:
با آنان گفتم (حضرت نوح (علیه السلام)):
طلب بخشايش کنيد، از پروردگارتان، زيرا او بسيار بخشاينده است. آسمان را براي شما پرباران نمايد (روزي شما را فراوان مي سازد) و به وسيله اموال و فرزندان شما را ياري کند. و براي شما باغ ها و چشمه سارها قرار دهد.) پس خدا رحمت کند کسي را که روي به توبه آورد و طلب عفو از گناهان خود نمايد (و با احساس و انجام تکاليف و ايفاي حقوق مقرره) آماده پيشواز از مرگ باشد.

داوندا، ما از زير پوششها (مساکن) و آشيانه هاي خود بيرون آمديم و در حالي که چارپايان و فرزندان ما همگي در اضطراب و ناله و فرياد بودند، به سوي تو پناه آورديم. (پروردگارا) در اين تلاش و پناهندگي طمع در رحمت تو داريم و اميد در کرامت نعمت تو بسته ايم. و از عذاب و نقمت تو ترسانيم. خداوندا، ما را از بارانت سيراب فرما. و ما را از نااميدان از لطف و عنايتت قرار مده، و ما را با خشکسالي ها هلاک مفرما، و ما را به کردار زشت نابخردان مواخذه مفرما، اي رحم کننده ترین رحم کنندگان

خداوندا، ما به سوي تو آمده ايم و از رويدادي شکوه داريم که بر مقام شامخ تو پوشيده نيست. (پروردگارا) پناه به تو آورده ايم از تنگناهاي سخت و دشوار و بي باراني ها که خشکسالي به وجود آورده است، و از حوادث بسيار سخت و ناگوار که ما را ناتوان ساخته. و فتنه ها و آشوبهاي بسيار دشوار که ما را به ستوه آورده است. خداوندا، از تو مسالت داريم که ما را مايوس برمگرداني و ما را در حالي که از شدت اندوه زبان در دهان هايمان از حرکت افتاده است، نوميدمان مفرما.

بارالها، ما را به گناهاني که مرتکب شده ايم مواخذه مفرما، و ما را با کردارهايمان محاسبه مفرما، خداوندا، باران و برکتت و روزي و رحمتت را بر ما بگستران، و ما را با آب شيرين و گوارا و سيراب کننده و روياننده سيراب فرما، که آن روييدني ها را که از دست ما رفته است، بار ديگر زنده کند. و آنچه را که مرده است احياء نمايد. آب گوارايي که سودمند باشد، و داراي محصولي فراوان، دشتهاي هموار را با آن سيراب فرمايي و در دره ها و پستي هاي زمين سيل جاري کني، و درختان را پربرگ و قيمتها را ارزان فرمايي. قطعا تو بر همه چيز توانايي.