سزاوار است آن هایى که از عیوبى پاک اند و از گناه، سالم نگه داشته شده اند، به گنهکاران و اهل معصیت ترحم کنند و شکر وسپاس خدا، چنان بر وجود آنان غلبه کند
که آن ها را از عیب جویى و غیبت دیگران بازدارد. چگونه آن عیب جو بر برادر خود عیب مى گیرد و او را به دلیل بلایى که گرفتار شده است، سرزنش مى کند (در حالى که خودش نیز خالى از عیب نیست و خداوند با لطفش، بر آن پرده افکنده است)؟ آیا به خاطر نمى آورد که آنچه خدا از گناهان او مستور داشته، (گاه) بزرگتر از گناهى است که بر دیگران عیب مى گیرد؟ (راستى) چگونه دیگرى را مذمّت مى کند براى گناهى که خود مثل آن را مرتکب شده است، و اگر به آن گناه آلوده نشده، (شاید) معصیت دیگرى کرده که از آن بزرگتر است؟ (پس چرا به اصلاح خویش نمى پردازد؟!) به خدا سوگند! حتى اگر خدا را در گناهان کبیره عصیان نکرده، و تنها صغیره اى انجام داده، همین جرأتش بر عیب جویى مردم گناه بزرگترى است! اى بنده خدا! در عیب جویى هیچ کس براى گناهى که انجام داده است شتاب مکن، شاید او آمرزیده شده باشد، و درباره گناه کوچکى که خود انجام داده اى ایمن مباش، شاید به خاطر آن مجازات شوى، بنابراین، هر کدام از شما که از عیب دیگرى آگاه شد، به سبب آنچه از عیب خود مى داند، از عیب جویى او خوددارى کند، و اگر کسى از عیب و گناهى پاک است،
باید شکر و سپاس این نعمت، او را از عیب جویى کسى که به آن عیب و گناه مبتلا شده است، بازدارد.