صفحه اصلی » نهج البلاغه » خطبه چهاردهم
فراز
متن عربی
متن فارسی
1
أَرْضُكُمْ قَرِيبَةٌ مِنَ الْمَاءِ، بَعِيدَةٌ مِنَ السَّمَاءِ،
زمين شهر شما نزديكست به آب (دريا) و دور از آسمان (زيرا در نشيب واقع است، يا آنكه بواسطه اخلاق رذيله رحمت الهى از شما دور است)
2
خَفَّتْ عُقُولُكُمْ، وَ سَفِهَتْ حُلُومُكُمْ ،
عقلهاى شما سبك و حلم و بردبارى شما در غير موضع استعمال ميشود (چنانكه مصالح امر دنيا و دين خود را بدست زنى داده از شترى پيروى نموديد)
3
فَأَنْتُمْ غَرَضٌ لِنَابِلٍ، وَ أُكْلَةٌ لِآكِلٍ ،وَ فَرِيسَةٌ لِصَائِلٍ .
پس (بر اثر سبكى عقل ونقص حلم) براى تير انداز نشانه و براى خورنده لقمه و براى حمله كننده شكاريد (بواسطه كمى فهم و نادانى لشگر بيگانه را بديار خود راه داديد كه شما را هدف منظور خويش قرار داده اموالتان خورده مبتلى و گرفتارتان ساخته اند).
