آنان که از عیوب پاکند و از لطف خدا از گناهان سالمند شایسته است به اهل گناه و معصیت ترحم آورند، و سرگرم شکرگزار نعمت پاکى باشند، و این شکر مانع آنان از عیبجویى دیگران شود، چه رسد به کسى که (خود گنهکار است آن گاه) از برادر ایمانى غیبت کرده، و وى را به گناه انجام گرفته سرزنش نموده!

آیا توجه ندارد که خداوند گناهى بزرگتر از گناهى را که برادرش را به آن ملامت کرده بر او پرده پوشى نموده؟! چگونه دیگرى را به گناهى سرزنش مى کند که خود مانند آن را مرتکب شده؟! اگر هم به گناهى مانند آن آلوده نشده در گناهى بزرگتر از آن (که عیب جویى است) خدا را عصیان کرده.

به خدا سوگند اگر به گناه بزرگى آلوده نگشته و مرتکب گناه کوچک هم نشده باشد هرآینه این جرأتش بر عیبجویى از مردم بزرگترین گناه است. اى بنده خدا، در عیبجویى از کسى به خاطر گناهش شتاب مکن، شاید خداوند آن گناه او را بخشیده باشد. و از گناه کوچکى که خود گرفتار آن شده اى آسوده مباش، که ممکن است به آن گناه عذاب شوى. بنابراین هرکدام از شما که از عیب دیگرى آگاه است، به خاطر عیبى که از خود خبر دارد دست از عیبجویى او بردارد و لازم است شکر پاک بودن از گناهى که دیگرى به آن دچار است او را از دنبال کردن عیب دیگران بازدارد.