به خدا سوگند! آن ها (آتش افروزان جنگ جمل) هیچ ایرادى (ایراد منطقى اى) بر من نداشتند، و میان من و خود انصاف را مراعات نکردند، آن ها حقى را مطالبه مى کنند که خود آن را ترک کرده اند! و انتقام خونى را مى خواهند که خود آن را ریخته اند! اگر (به فرض،) من در ریختن این خون شریک آن ها بوده ام آنان نیز در آن سهمى دارند. و اگر خودشان به تنهایى این کار را کرده اند، باید انتقام را از خود بگیرند! و نخستین مرحله عدالت این است که خود را محکوم کنند.
من بصیرت و بینایى خویش را به همراه دارم (و حقایق به طور کامل بر من روشن است). هیچ امرى را بر کسى مشتبه نساخته ام و چیزى نیز بر من مشتبه نشده است. آنان همان گروه سرکش و ستمگرند که (پیامبر (صلی الله علیه و آله) درباره آن ها به من خبر داد و فرمود:) فساد و زیان (در جامعه اسلامى) و شبهات ظلمانى همراه آن هاست، ولى مطلب (براى هوشیاران) واضح است (به همین دلیل) باطل از ریشه کنده شده و زبانش براى فتنه انگیزى بریده است. به خدا سوگند! حوض آبى براى آن ها فراهم سازم که فقط خودم بتوانم آب آن را بکشم. به یقین آن ها از آن سیراب برنمى گردند
و پس از آن دیگر آبى نخواهند نوشید.

شما همچون مادرانى که از روى شوق به فرزندان خود روى مى آورند، به سوى من آمدید و مى گفتید: بیعت! بیعت! من دستم را بستم و شما آن را گشودید، من دست خود را عقب کشیدم و شما به سوى خود مى کشیدید! خداوندا! آن دو (طلحه و زبیر) از من بریدند و به من ستم کردند، بیعتم را شکستند و مردم را بر ضد من شوراندند (خداوندا!) بیعتى را که از مردم گرفته اند نافرجام کن، و کارهایى را که تصمیم بر آن گرفته اند، استحکام نبخش،
و آن ها را در آرزوهایى که به آن دل بسته اند و براى رسیدن به آن تلاش مى کنند ناکام کن، من پیش از جنگ از آن ها درخواست کردم که دست بردارند و بازگردند و انتظار بازگشتشان را نیز مى کشیدم، ولى آن ها پشت پا به نعمت زدند و دست رد بر سینه عافیت نهادند!