صفحه اصلی » نهج البلاغه » حکمت صد و سی و ششم
فراز
متن عربی
متن فارسی
1
يَنْزِلُ الصَّبْرُ عَلَى قَدْرِ الْمُصِيبَةِ .
شكيبائى باندازه اندوه مى رسد (مصيبت هر چه بزرگ باشد خداوند برابر آن شكيبائى عطا مى فرمايد)
2
وَ مَنْ ضَرَبَ يَدَهُ عَلَى فَخِذِهِ عِنْدَ مُصِيبَتِهِ حَبِطَ أَجْرُهُ .
و كسي كه در مصيبت دست خويش به رانش زند (بيتابى كند) پاداشش (كه براى او در آن مصيبت مقرّر گشته) تباه مى گردد.
