صفحه اصلی » نهج البلاغه » حکمت صد و سی و سوم
فراز
متن عربی
متن فارسی
الدُّنْیَا دَارُ مَمَرٍّ لا دَارُ مَقَرٍّ، وَالنَّاسُ فِیهَا رَجُلاَنِ: رَجُلٌ باعَ فِیهَا نَفْسَهُ فَأَوْبَقَهَا، وَ رَجُلٌ ابْتَاعَ نَفْسَهُ فَأَعْتَقَهَا.
دنیا سراى عبور است نه سراى اقامت و مردم در دنیا دو گونه اند: بعضى خود را فروختند و خویش را هلاک کردند.و بعضى خود را خریدند و آزاد کردند.
