صفحه اصلی » نهج البلاغه » حکمت صد و سی و سوم
فراز
متن عربی
متن فارسی
1
الدُّنْيا دارُ مَمَرٍّ لا دارُ مَقَرٍّ، وَ النّاسُ فيها رَجُلانِ: رَجُلٌ باعَ نَفْسَهُ فَاَوْبَقَها، وَ رَجُلٌ ابْتاعَ نَفْسَهُ فَـاَعْـتَـقَـها .
دنیا خانه گذر است نه جای ماندن، و مردم در آن دو کس اند: مردی که وجودش را به گناه فروخت و خود را تباه کرد و مردی که خود را به طاعت خرید و آزاد نمود.
توضیحات فراز
