اي سرزنش كننده دنيا كه گول عوامل فريبنده را خورده اي و فريفته پديده هاي باطلش شدي، آيا گول دنيا را مي خوري، سپس آن را توبيخ مي كني! تو درباره اين دنيا مرتكب جرم شده اي، يا دنيا درباره تو؟ كي دنيا تو را به هوي و هوس انداخت يا كي بود كه دنيا تو را فريفت؟ آيا با خوابگاه هاي خاكي پدرانت كه در آن پوسيده اند يا با خوابگاه هاي مادرانت زير خاك؟
چرا فراموش كرده اي!) چه قدر بيماران را پرستاري كردي و چند مريض را با دستت تيمار نمودي كه براي آنان شفا مي خواستي و موقعي كه دواي تو براي آنان سودي نداشت و گريه ات بي فايده بود، دردشان را براي اطبا توصيف مي كردي.
آن همه محبت و دلسوزي تو سودي به حالشان نداشت و به آنچه مي خواستي نرسيدي و با نيرويي كه در اختيارت بود از آنان دفاع نكردي. دنيا خود را به وسيله همان بيمار براي تو مجسم ساخت و معرفي نمود و با زمين افتادن او، افتادن بر خاك را به تو نشان داد.
نيا جايگاهي است راستين براي كسي كه با واقعيت آن درست روياروي شد و خانه عافيت و گوارايي است براي كسي كه آن را شناخت (يا معرفت از آن حاصل نمود). اين دنيا خانه بي نيازيست براي كسي كه از آن توشه برداشت و جايگاه پندگريست براي كسي كه از آن نصيحت پذيرفت.
(انسان هاي خردمند و عارف) رحمت خداوندي را در اين دنيا اندوختند و بهشت را از آن سود بردند. پس كيست كه اين دنيا را توبيخ كند در حالي كه جدايي از وي را اعلان نموده و به مفارقت او ندا در داده و فناي خود را به آن سرزنش كننده و ديگر اهل دنيا اطلاع داده است و براي آنان از محنتي كه به وجود آورد، بلا و محنت را مجسم نمود و با خرسنديش آنان را به خرسندي و شادماني تشويق كرد. شامگاه با عافيت و خوشي رفت و بامداد با ناگواري و فاجعه برگشت (اين تضاد حالات دنيا) براي تشويق و بيمناك ساختن و ترساندن و برحذر داشتن است، لذا مرداني در هنگام پشيماني اين دنيا را مذمت كردند و مرداني ديگر روز قيامت آن را سپاس گفتند. دنيا به آنان تذكر داد، آنان نيز پذيرفتند و سخن گفت، آنان تصديقش كردند، و پند داد، آنان قبول نمودند .
