اى ابوذر! تو به خاطر خدا (بر آن ها) غضب کردى پس به آن کس که برایش غضب کردى امیدوار باش، آن گروه به خاطر دنیایشان از تو ترسیدند و تو به خاطر دینت از آن ها ترسیدى! بنابراین، آنچه را که آن ها براى (از دست دادن) آن در وحشت اند به خودشان واگذار، و براى آنچه به دلیل از دست رفتنش مى ترسى، از آن ها فرار کن! چه نیازمندند آن ها به آنچه از آن منعشان کردى، و چه بى نیازى از آنچه تو را از آن منع کردند. و به زودى مى دانى چه کسى فرداى قیامت سود مى برد و چه کسى (از فزونى رحمت الهى) مورد غبطه واقع مى شود. (بدان) اگر درهاى آسمان ها و زمین ها به روى بنده اى بسته شده باشد،
و او تقواى الهى را پیشه کند خداوند راهى در زمین و آسمان براى او خواهد گشود.
(اى ابوذر!) چیزى جز حق مایه آرامش تو نشود. و چیزى غیر از باطل تو را به وحشت نیفکند.
اگر تو دنیاى آن ها را پذیرفته بودى (و به آن ها در نیل به مطامعشان کمک مى کردى) تو را دوست مى داشتند.
و اگر سهمى از آن را به خود اختصاص مى دادى (و با آن ها کنار مى آمدى) به تو امان مى دادند!