شما اهل بصره لشکر زن و پيروان ناآگاه چهارپا (شتر) گشتيد. آن حيوان نعره اي زد، پيرامونش را گرفتيد و هنگامي که پي شد (پاهايش را قطع کردند)، پا به فرار گذاشتيد.
اخلاقتان پست، پيمانتان سست و شکسته و دينتان نفاق و آبي که مي آشاميد، شور است. کسي که در ميان شما زندگي کند، در گرو گناه خويش است و کسي که از ميان شما بيرون رود، رحمت پروردگارش او را دريافته است.
نزديکترين شهر به آب و دورترين آنها از آسمان است نه دهم شر در شهر شما است. کسي که در اين سرزمين مانده است، زنداني گناه خويش است و آنکه از اين سرزمين بيرون رود، عفو الهي نصيبش گشته است. آبادي شما را چنين مي بينم که آب از همه سو آن را فرا گرفته، ديوارهاي مسجد شما که مانند سينه پرنده اي در دريا ديده مي شود، از شهر شما نمانده است.)
