اي احنف، گويي آن مرد را مي بينم با لشکري در حرکت است که براي آن نه غباري است و نه بانگي. نه آوازي از جويدن لگام هاي اسبانش برمي آيد و نه صدايي از هيجان آن ها، زمين را با قدم هاي خود آن چنان زير و رو کنند که گويي قدم هاي شتر مرغان است.
گويي مي بينم آنان را صورتهايي دارند، مانند سپرهايي تو در تو. آنان ابريشم و ديبا مي پوشند. اسبهاي گزيده يدک مي کشند. در آن مکان چنان کشتاري شود که مجروح از روي کشته شده عبور کند و فرارکننده لشکريانش کمتر از اسيران آن ها باشد. يکي از ياران آن حضرت عرض کرد:
آيا به شما علم غيب داده شده است؟
3
فَضَحِک ( عليه السلام ) وَ قَالَ لِلرَّجُلِ وَ کانَ کلْبِيّاً يَا أَخَا کلْبٍ لَيْسَ هُوَ بِعِلْمِ غَيْبٍ وَ إِنَّمَا هُوَ تَعَلُّمٌ مِنْ ذِي عِلْمٍ وَ إِنَّمَا عِلْمُ الْغَيْبِ عِلْمُ السَّاعَةِ وَ مَا عَدَّدَهُ اللَّهُ سُبْحَانَهُ بِقَوْلِهِ إِنَّ اللَّهَ عِنْدَهُ عِلْمُ السَّاعَةِ وَ يُنَزِّلُ الْغَيْثَ وَ يَعْلَمُ ما فِي الْأَرْحامِ وَ ما تَدْرِي نَفْسٌ ما ذا تَکسِبُ غَداً وَ ما تَدْرِي نَفْسٌ بِأَيِّ أَرْضٍ تَمُوتُ
آن حضرت خنديد و به آن مرد که از قبيله کلب بود چنين فرمود: اي کلبي، اين که گفتم علم غيب نيست بلکه علمي است که از صاحب علم (پيامبر اکرم) فراگرفته ام. و جز اين نيست که علم غيب، علم به قيامت است و به آن امور که خداوند سبحان در فرموده خود شمرده است: (خدا است که علم قيامت در نزد او است، و اوست که باران را فرو مي فرستد، و مي داند آنچه را که در ارحام است و هيچ کسي نمي داند آنچه را که فردا خواهد اندوخت و کسي نمي داند که در کدامين زمين خواهد مرد.)
پس خداوند سبحان است که آنچه را که در ارحام است مي داند- مرد يا زن زشت يا زيبا، سخي يا بخيل، شقي يا سعيد- و همچنين خدا مي داند کسي را که هيزم آتش دوزخ خواهد شد يا در بهشت با پيامبران همدم خواهد گشت. اين است آن علم غيب که کسي جز خدا آن را نمي داند. و جز اين ها علمي است که خدواند آن را به پيامبرش تعليم فرموده و آن بزرگوار هم به من تعليم فرموده است و در حق من دعا کرده است که سينه من پذيراي آن شود و دلم آن را دريابد.
