تقواى الهى را پیشه کن، همان خدایى که سرانجام باید به لقاى او برسى و عاقبتى جز حضور در پیشگاهش ندارى.
جز با کسى که با تو بجنگد پیکار مکن،
صبح و عصر که هوا خنک است، لشکر را به حرکت درآور
و به هنگام گرمى روز به آن ها استراحت ده و در پیمودن راه، آرامش و رفاه لشکر را در نظر بگیر،
در ابتداى شب حرکت مکن چرا که خداوند شب را وسیله آرامش قرار داده
و آن را براى توقف تعیین کرده نه کوچ کردن؛
بنابراین شب هنگام بدنت را آرام ساز و مرکب ها را نیز آسوده بگذار
و پس از توقف، به هنگام سحرگاه
یا وقتى که سپیده مى دمد به یارى خدا حرکت کن
و هنگامى که دشمن را ملاقات کردى، در وسط یاران و قلب سپاهت قرار گیر،
نه آنقدر به دشمن نزدیک شو، مانند کسى که مى خواهد آتش جنگ را برافروزد
نه آنقدر دورى کن، همانند کسى که از جنگ مى ترسد. (این گونه باش) تا فرمان من به تو برسد،
مبادا عداوت شخصى شما با دشمن سبب شود که پیش از دعوت آن ها به صلح و اتمام حجت، جنگ را آغاز کنید.