پس حضرت چنين فرمود: چيست حال شما؟ در چه وضعي قرار گرفته ايد؟ آيا شما گنگ هستيد؟ گروهي از آنان گفتند:
يا اميرالمومنين (علیه السلام)، اگر حرکت کنيد ما با شما حرکت خواهيم کرد.

پس فرمود: در چه وضعي قرار گرفتيد؟ اي مردمي که هرگز موفق به رشد و صلاح نشويد و به حيات معتدل هدايت نگرديد. آيا در مثل چنين موقعيتي سزاوار است که من بيرون بروم؟ و جز اين نيست که در اين موقعيت مردي از دلاوران و سلحشوران شما که من به او رضايت بدهم بايد با سپاه بيرون برود. و شايسته نيست که من ارتش و شهر و بيت المال و وصول ماليات زمين و امور قضايي مسلمانان و نظر در حقوق کساني را که حقوق خود را طلب مي کنند رها کنم و سپس در گروهي از لشکريان به دنبال گروهي ديگر راه بيفتم. در نتيجه مانند تيري بي پر در تيردان خالي بجنبم.

و جز اين نيست که من قطب آسيابم که آسياب دور من مي گردد و من بايد به جاي خود باشم. پس اگر من از آسياب کنار بروم، حرکت دوراني آن متحير گردد و سنگ زيرين آن (يا آن پوستي که بر زير آسياب پهن مي کنند تا ريزه هاي آرد بر زمين نريزد) به اضطراب بيفتد. سوگند به خدا، اين است راي ناشايست.

به خدا سوگند، اگر در موقع رويارويي با دشمن اميد شهادت نداشتم- که در آن رويارويي مرگ براي من مقدر باشد- مرکبم را حاضر مي کردم، سپس از شما مردم جدا مي گشتم. ديگر به جستجوي شما نبودم، مادامي که بادهاي جنوبي و شمالي به وزيدن خود ادامه مي دهند. شما مردمي هستيد طعنه زننده، عيبجو، کناره گيرنده از حق و ترسو.

شما با کثرتي که در عدد داريد هماهنگي دل هايتان بسيار اندک است. من شما را به حرکت در راهي روشن وادار کردم که در آن راه به هلاکت نيفتد، جز کسي که خود را به هلاکت مي اندازد. هر کس در جاده الهي حرکت کرد، مسيرش رو به بهشت است و هر کس از آن جاده بلغزد، مسيرش رو به آتش است.