حضرت فرمود: شما را چه شده؟ مگر لال هستید؟ عده اى گفتند: یا امیرالمؤمنین اگر شما حرکت کنید ما هم حرکت مى کنیم ، فـرمـود : شما را چه شده؟ موفق به قرار گرفتن در مسیر رشد نگردید، و به صراط مستقیم راه نیابید! آیا در چنین موقعیّتى سزاوار است من به جبهه جنگ روم؟ در این وقت باید مردى از شما که من از شجاعتش راضى بوده و جنگاور باشد به میدان جهاد رود، و سزاوار نیست که من ارتش و شهر و بیت المال و جمع کردن مالیات زمین و داورى بین مسلمانان و رسیدگى به حقوق طالبان حق را رها کرده، با لشکرى به دنبال لشکرى دیگر (که قبلاً فرستاده ام) بیرون روم، آن گاه مانند تیرى که در جعبه خالى حرکت و صدا مى کند در حرکت و اضطراب باشم.

من چون محور آسیا هستم که آسیا دور من مى گردد و من به جاى خود ثابتم، و چون از جاى خود جدا شوم
آسیا از مدار خود خارج مى شود و همه امور به هم مى ریزد

به خدا قسم این بیرون آمدن من (که رأى شماست) رأى بد و ناپسندى است. به خدا سوگند اگر به وقت برخورد با دشمن ـ اگر برخوردش مقدر باشد ـ امید شهادت نداشتم بر مرکب خود قرار مى گرفتم، و از شما جدا مى شدم، و تا زمانى که باد جنوب و شمال مى وزد بودن با شما را طلب نمى کردم. شما مردمى طعنه زن، عیبجو، روگردان از حق و مکّار و حیله گرید. در کثرت عددتان با کمى اتفاق دلهایتان سودى نیست.

من شما را به راه روشن راهنمایى کردم، آن راهى که در آن جز هلاک شده گمراه هلاک نمى شود. آن که بر آن راه استقامت ورزد به جانب بهشت مى رود، و هر که بلغزد راهش به سوى آتش است.