خداوند، او (پیامبر اسلام (صلی الله علیه و آله) ) را فرستاد تا به سوى حق دعوت کند، و گواه بر اعمال خلق باشد. او بدون سستى، به ابلاغ رسالت پروردگارش پرداخت و هرگز کوتاهى نکرد. در راه خدا با دشمنان او بدون ضعف، جهاد کرد و در این راه هیچ عذر و بهانه اى نیاورد، او پیشواى پرهیزکاران، وروشنى بخش چشم هدایت جویان است.

اگر شما همانند من از آنچه پنهان است خبر داشتید (و آینده تاریک خود را مى دیدید)
از خانه ها بیرون آمده سر به بیابان مى گذاشتید، براى اعمال خویش گریه مى کردید، و بر سر و صورت مى زدید، و اموال خود را بدون نگهبان و جانشین در تصرف آن، رها مى ساختید، هر یک از شما (از شدت وحشت) تنها به خود مى پرداخت و متوجه دیگرى نبود؛ ولى (متأسفانه) تذکراتى را که به شما داده شده فراموش کرده اید، و از آنچه بر حذر داشته شده اید، ایمن گشته اید، در نتیجه عقلتان گمراه و سرگردان شده، و امورتان پراکنده گشته است. (به خدا سوگند!) دوست داشتم خدا میان من و شما جدایى مى افکند و مرا به کسى که درباره من از شما سزاوارتر و شایسته تر است ملحق مى ساخت، همان قومى که ـ به خدا سوگند! ـ افکارشان خجسته و پربار بود و صاحب آگاهى و اندیشه بودند، همان ها که به حق سخن مى گفتند، و ظلم و ستم را ترک مى کردند آن ها که از پیش، در طریق هدایت گام نهادند و در راه روشن، به سرعت پیش رفتند در نتیجه به سعادت جاویدان و زندگى گوارا و پرارزش دست یافتند.

آگاه باشید! به خدا سوگند! جوانکى از طایفه بنى ثقیف که متکبّر و هوس باز است بر شما مسلّط مى شود، اموال و کشتزارهاى سرسبزِ شما را مى بلعد و نیرو و قدرت شما را مى گیرد.اى «ابا وَذَحه» (اى حجّاج)! بر فشارت بیفزا! (و از این مردم ناسپاس انتقام بگیر).
شریف رضى (رحمه الله) مى گوید: «وذحه» به معنى سوسک آمده است واین تعبیر (امام (علیه السلام) ) اشاره به حجّاج است و او با سوسک داستانى دارد که این جا جاى ذکر آن نیست».