صفحه اصلی » نهج البلاغه » حکمت صد و شانزدهم
فراز
متن عربی
متن فارسی
1
كَمْ مِنْ مُسْتَدْرَجٍ بِالْإِحْسَانِ إِلَيْهِ وَ مَغْرُورٍ بِالسَّتْرِ عَلَيْهِ وَ مَفْتُونٍ بِحُسْنِ الْقَوْلِ فِيهِ وَ مَا ابْتَلَى اللَّهُ أَحَداً بِمِثْلِ الْإِمْلَاءِ لَهُ .
بسا كسى كه با نعمتى كه بدو دهند. به دام افتد، و با پرده اى كه بر گناه او پوشند فريفته گردد، و با سخن نيك كه درباره اش گويند آزموده شود، و خدا هيچكس را به چيزى نيازمود چون مهلتى كه بدو عطا فرمود.
