صفحه اصلی » نهج البلاغه » حکمت صد و دهم
فراز
متن عربی
متن فارسی
1
نَحْنُ النُّمْرُقَةُ الْوُسْطى، بِها يَلْحَقُ التّالى، وَ اِلَيْها يَرْجِعُ الْغالى.
ما تکیه گاهِ راه میانه ایم، عقب مانده به آن برسد، و پیشی گرفته به آن باز گردد.
